Przyczyny miastenii

Każdy mięsień człowieka jest zaopatrywany przez włókna nerwowe pochodzące z nerwów obwodowych, przewodzących bodźce z mózgu. Bodźce te są sygnałem dla mięśnia, że ma się skurczyć, tj. wykonać pewną pracę. Pomiędzy zakończeniem nerwu, a włóknem mięśniowym znajduje się cienka szczelina, zwana synapsą. W prawidłowych warunkach, u osoby zdrowej, bodziec docierający drogą włókna nerwowego powoduje w synapsie uwolnienie z zakończenia nerwu przekaźnika chemicznego, nazwanego acetylocholiną. Acetylocholina łączy się ze specjalnym miejscem, zwanym receptorem, znajdującym się na powierzchni komórki mięśniowej. Poprzez takie połączenie dochodzi do przekazania bodźca do komórki mięśniowej i w efekcie do skurczu mięśnia.

U pacjentów z miastenią proces ten ulega zaburzeniu. Ilość produkowanej i wydzielanej acetylocholiny jest prawidłowa, natomiast nie może ona połączyć się ze swoim receptorem, ponieważ ulega on zablokowaniu. Dlaczego tak się dzieje?

Miastenia jest schorzeniem autoimmunologicznym. Oznacza to, że u chorych na miastenię funkcjonowanie układu odpornościowego ulega zakłóceniu. U ludzi zdrowych układ odpornościowy ma za zadanie ochronę przed bakteriami, wirusami i innymi drobnoustrojami. Produkuje on cząsteczki zwane przeciwciałami, których rolą jest zwalczanie chorobotwórczych zarazków (obcych antygenów). U pacjentów ze schorzeniami autoimmunologicznymi wytwarzane są przeciwciała atakujące własne komórki i tkanki organizmu. W przypadku miastenii produkowane są przeciwciała, blokujące receptory dla acetylocholiny znajdującej się w złączu mięśniowo-nerwowym. To zablokowanie powoduje, że acetylocholina nie może się połączyć z receptorem i przekazać impulsu do mięśnia, co objawia się jego osłabieniem i męczliwości.

Przyczyna choroby nie została dotąd poznana, nie jest jasne, dlaczego u niektórych osób dochodzi do wytwarzania autoprzeciwciał (skierowanych przeciwko własnym komórkom i tkankom). Uważa się, że pewną rolę w powstawaniu miastenii może odgrywać grasica. Grasica jest gruczołem położonym w górnej części klatki piersiowej, za mostkiem. Wchodzi ona w skład układu immunologicznego i we wczesnym dzieciństwie odpowiedzialna jest za jego rozwój. Zazwyczaj w okresie dojrzewania zanika i jest zastępowana przez tkankę tłuszczową. U około 60% pacjentów z miastenią stwierdza się istniejącą (przetrwałą) grasicę, lub stan określany jako przerost grasicy. Taka zmiana nie ma charakteru nowotworowego. U części chorych (około 10%) stwierdzany jest guz grasicy, zwany grasiczakiem. W tak zwanej miastenii o późnym początku, czyli rozpoczynającej się po 45-50 roku życia zazwyczaj grasica ma charakter odpowiedni dla wieku i jest grasicą zanikową. Związek pomiędzy grasicą, a zachorowaniem na miastenię nie został w pełni wyjaśniony.

 

źródło: Miastenia poradnik dla pacjentów
pod redakcją dr hab. med. Anny Kostery-Pruszczyk 

Kategoria:

Skomentuj wpis (0) →