Rozpoznanie miastenii

Podstawą rozpoznania miastenii jest dokładny wywiad oraz badanie neurologiczne, z uwzględnieniem apokamnozy (osłabienia mięśni w miarę powtarzania danej czynności).

Przy podejrzeniu miastenii można wykonać test farmakologiczny z chlorkiem edrofonium (Tensilon®). Test polega na podaniu dożylnie 10 mg leku – u chorego z miastenią następuje szybkie, ale krótkotrwałe ustąpienie objawów. Niekiedy przeprowadza się test z podaniem domięśniowo prostygminy (podobne działanie do edrofonium). Testy te mają tylko orientacyjne znaczenie. Nawet jeśli reakcja na podanie leku była bardzo dobra, lekarz jest zobowiązany wykonać inne badania, które potwierdzą miastenię.

Badania elektrofizjologiczne („EMG”) – pozwalają na wykazanie zaburzeń przewodzenia bodźców pomiędzy nerwem obwodowym a mięśniem. Należą do nich:

  • elektrostymulacyjna próba męczliwości (nazywana czasem próbą miasteniczną). Badanie polega na stymulacji nerwu obwodowego bodźcem elektrycznym (odczuwanym przez badanego jako stukanie w miejscu przyłożenia elektrody płytkowej) z odbiorem odpowiedzi z mięśnia pobudzanego stymulacją. Lekarz ocenia amplitudę (wielkość) odpowiedzi na stymulację. W miastenii obserwowany jest spadek amplitudy w czasie stymulacji serią 5-10 bodźców, tzw. dekrement miasteniczny.
  • badanie elektromiograficzne pojedynczego włókna mięśniowego (SFEMG) wykonywane jest u pacjentów z podejrzeniem miastenii zazwyczaj wtedy, kiedy elektrostymulacyjna próba męczliwości nie pokazała nieprawidłowości. Badanie wymaga wprowadzenia cienkiej elektrody igłowej do badanego mięśnia (ukłucia mięśnia). Pacjent lekko napina badany mięsień. Położenie elektrody zmieniane jest kilkakrotnie podczas badania. SFEMG może potwierdzić zaburzenia u praktycznie wszystkich chorujących na miastenię.

Oba badania wykonywane są na podstawie skierowania wydanego przez lekarza. Zazwyczaj badania wykonuje się po 10-12 godzinnej przerwie od przyjęcia ostatniej dawki Mestinonu lub Mytelazy.

*Poinformuj lekarza, jeśli przyjmujesz leki zmniejszające krzepliwość krwi lub masz w sercu stymulator! Pozwoli to na bezpieczne przeprowadzenie badania.*

 

Badania immunologiczne – wykrywanie w krwi obecności przeciwciał. W celu wykonania pobiera się kilka mililitrów krwi żylnej.

  • przeciwciała przeciwko receptorowi acetylocholiny (AChR-Ab, ARAB). Ich obecność stwierdza się u około 85% pacjentów z miastenią. Mówimy wtedy czasem o miastenii seropozytywnej. Nie wykazano związku pomiędzy poziomem przeciwciał, a stopniem nasilenia objawów – u chorych z nasilonymi objawami niekiedy jest niski, natomiast u chorych z niewielkimi objawami może być wysoki.
  • przeciwciała przeciwko białku MuSK (MuSK-Ab) – stwierdzane są w Polsce u około 10-15% pacjentów z miastenią uogólnioną bez przeciwciał przeciwko receptorowi acetylocholiny, a więc bardzo rzadko. Pacjenci z miastenią MuSK-Ab często mają trudności z połykaniem, mówieniem, duszność po wysiłku. Również w tej odmianie nie ma związku między stężeniem przeciwciał, a tym czy objawy są łagodne, czy też ciężkie.

U kilkunastu procent pacjentów z miastenią nie udaje się stwierdzić obecności żadnych przeciwciał. Rozpoznanie choroby opiera się wówczas na wyniku badań elektrofizjologicznych (EMG).

Tomografia komputerowa (TK) lub rezonans magnetyczny (MRI) są wykonywane w celu oceny grasicy, nie diagnozy miastenii. Badania te są konieczne, ponieważ u około 10% chorujących na miastenię stwierdzany jest guz grasicy, zwany grasiczakiem. Podejrzenie grasiczaka jest zawsze wskazaniem do konsultacji chirurgicznej.

 

źródło: Miastenia poradnik dla pacjentów
pod redakcją dr hab. med. Anny Kostery-Pruszczyk 

Kategoria:

Skomentuj wpis (0) →